03/04/2026
Vanochtend liepen Geert-Jan en ik met de honden.
Het was stil, het was vroeg, en we kregen het over nederigheid.
Wat vraagt dat eigenlijk — echt nederig zijn?
Want ego is niet alleen de persoon die de kamer binnenkomt en zichzelf het middelpunt maakt.
Ego is ook de stem die fluistert: kijk eens hoe druk ik het heb.
Die zichzelf zielig vindt als het tegenzit.
Die een gesprek binnenstapt met het gevoel: ik heb hier iets te zeggen wat ertoe doet.
Het zit in de verontwaardiging als iemand je niet ziet. In de behoefte om het even te corrigeren.
In het verhaal dat je jezelf vertelt over waarom jij het zo moeilijk hebt.
Ik herken het bij mezelf.
Die momenten waarop ik dénk dat ik luister, maar eigenlijk vooral bezig ben met mijn eigen interpretatie van de situatie.
Nederigheid vraagt iets anders.
Het vraagt dat je jezelf even loslaat. Niet omdat jij niet telt — maar omdat de ander, de situatie, het moment, soms meer vraagt dan jouw verhaal.
Dat is niet makkelijk. Maar het maakt je wel vrijer.
