Golden Chest ေငြလႊဲ

08/05/2026

🛸 👽
BREAKING: The White House releases the UFO files. You can see them at WAR.GOV/UFO

At the direction of President Donald J. Trump, the Department of War is overseeing a multiagency effort to expeditiously find, review, identify, declassify and publicly release unresolved Unidentified Anomalous Phenomena-related records and historical documents in the federal government’s possessi...

01/03/2026

Golden Chest ေငြလႊဲ

#မိသားစုခွဲခွာမှု

25/02/2026

ဘန်ကောက်မြို့၏ တောက်ပသော အဆောက်အအုံများနှင့် လမ်းများအောက်တွင်၊ မြန်မာရွှေ့ပြောင်းလုပ်သားများ၏ ဘဝများသည် မမြင်ရသော ခံစားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပါသည်။

ကိုအောင် (၃၂ နှစ်) သည် မန္တလေးမြို့နယ်မှ ရိုးသားသော ဖခင်တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သုံးနှစ်ကြာ အလုပ်လုပ်ရန် ဘန်ကောက်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ပြီး၊ ဇနီး ဒေါ်မြမှာ နှင့် သမီး (၈ နှစ်)၊ သား (၅ နှစ်) တို့ကို နောက်ကျန်ခဲ့ရသည်။ နံနက် ၄:၃၀ တွင် နိုးထ၍ ဆောက်လုပ်ရေးနေရာသို့ သွားရောက်ရသည်။ ပူပြင်းသော နေရောင်အောက်တွင် သံချောင်း၊ ကျောက်ခဲ၊ ဆီမန့်အိတ်များကို တစ်နေ့လုံး ထမ်းပိုးရသည်။ ကျောနာကျင်မှု၊ လက်ဖဝါးများပေါက်ကွဲမှု၊ အပူလှိုင်းကြောင့် အရေပြားယားယံမှုများနှင့် ရင်ဆိုင်ရင်း ည ၈ နာရီအထိ အလုပ်လုပ်ရသည်။ လစာသည် နည်းပါးပြီး တစ်ခါတစ်ရံ နှောင့်နှေးခြင်း၊ ခွင့်လွှတ်ခြင်း ခံရတတ်သည်။ မြန်မာလုပ်သားဖြစ်သည့်အတွက် ခွဲခြားဆက်ဆံမှု၊ စကားနှင့် မကောင်းသော အပြုအမူများကိုပါ ခံစားရတတ်သည်။ တစ်ခွန်းမှားလျှင် အလုပ်ဆုံးရှုံးနိုင်သည်။

နေအိမ်ဟု ခေါ်ဆိုရသော နေရာမှာ ကွန်ကရစ်အခန်းငယ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး လူ ၁၀ ဦးကျော်နှင့် စုံတွဲနေထိုင်ရသည်။ ပန်ကာတစ်လုံးသာ ရှိ၍ လေပူများကြားတွင် အိပ်စက်ရသည်။ ညစာမှာ ဆန်ဖြူနှင့် ငရုတ်သီးအနည်းငယ် သို့မဟုတ် ဆားအနည်းငယ်သာ စားသုံးရလေ့ရှိသည်။ ဖုန်းဂိမ်း၊ အသစ်ဝတ်စုံ၊ အပြင်ထွက်ဖျော်ဖြေရေး မရှိ။ ဘတ်တစ်ပြားချင်း စုဆောင်းရန် ကြိုးစားရသည်။

တနင်္ဂနွေညများသည် သူ့အတွက် အဖိုးတန်ဆုံး အချိန်ဖြစ်သည်။ ဗီဒီယိုခေါ်ဆိုရင်း သမီးလေး၏ မျက်နှာကို မြင်ရသောအခါ နှလုံးသားပူလောင်လာသည်။ “အဖေ၊ ငါ တန်ဖိုးအများဆုံး ရတယ်။ ဘယ်တော့ ပြန်လာမလဲ။ ငါ့မွေးနေ့ကို အတူရှိချင်တယ်…” ဟု ငိုကြွေးမေးခွန်းထုတ်လေ့ရှိသည်။ သားလေးက ချောင်းဆိုးနေပြီး ဆေးမှန်မှန် မသောက်နိုင်သေးပါ။ ဒေါ်မြမှာ အပြုံးဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားသော်လည်း မျက်ဝန်းများက အမှန်တရားကို ဖော်ပြနေသည် — မြန်မာနိုင်ငံတွင် ဈေးနှုန်းတက်လာမှု၊ အစားအစာ ရှားပါးမှု၊ ဆေးဝါးမရှိမှု၊ မိသားစု အတွက် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ။ ကိုအောင်သည် မျက်ရည်များကို ဖုံးကွယ်ရင်း “အဖေ့ထက် ပိုချစ်တယ်နော်။ ငွေစုပြီး မကြာခင် ပြန်လာမယ်။ ခံစားပေးပါ” ဟု တိုးတိုးပြောရသည်။

ပြီးခဲ့သည့်လက အစာရှောင်ပြီး အဖျားနှင့်ပင် အလုပ်ဆက်လုပ်ကာ ၁၂,၀၀၀ ဘတ် ပို့ပေးနိုင်ခဲ့သည်။ ထိုငွေဖြင့် ကျောင်းစာအုပ်၊ ဆန်တစ်လစာ၊ အမေ့ဆေး၊ ကလေးများအတွက် အရုပ်လေး ဝယ်နိုင်ခဲ့သည်။ ထိုငွေသည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ငွေမဟုတ် — သူ၏ နှလုံးသားကို နယ်စပ်ဖြတ်ကျော်ပို့ဆောင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဘန်ကောက်တွင် ကိုအောင်ကဲ့သို့ ထောင်ပေါင်းများစွာ ရှိနေပါသည်။ စက်ရုံများ၊ ဈေးရောင်းရာ၊ ဆောက်လုပ်ရေးနေရာများတွင် အလုပ်လုပ်ကြရင်း လူမှုရေး အခွင့်အရေး နည်းပါးမှု၊ အထီးကျန်မှု၊ ကျန်းမာရေး ပြဿနာများ၊ ဖမ်းဆီးခံရမှု ကြောက်ရွံ့မှု၊ နှင်ထုတ်ခံရမှု စသည်တို့ကို ရင်ဆိုင်နေကြရသည်။ သို့သော် သူတို့ မနက်စောစော ထပြီး အလုပ်လုပ်ကြသည် — ကိုယ့်အတွက် မဟုတ်၊ နှစ်ရှည်မတွေ့ရသော ကလေးများ၏ ရယ်သံများအတွက်၊ အသက်ကြီးလာသော မိဘများ အတွက်၊ တစ်နေ့ လက်မလွတ်ဘဲ ပြန်လာနိုင်ရန် အနာဂတ်အတွက်။

သူတို့၏ စွန့်လွှတ်မှုများသည် မမြင်ရသော်လည်း ချစ်ခြင်းမေတ္တာမှာ ခိုင်မာလှပါသည်။ ညအမှောင်ထဲ အိပ်ရာမဝင်မီ မြို့မီးရောင်များကို မျက်ရည်ဖြင့် ကြည့်ရင်း မိသားစု ပြန်လည်စုစည်းနိုင်မည့်နေ့ကို အိပ်မက်မက်ကြသည်။

ဤဇာတ်လမ်းသည် တစ်ဦးတည်း၏ ဇာတ်လမ်း မဟုတ်ပါ။ မြန်မာရွှေ့ပြောင်းလုပ်သားများ အားလုံး၏ ရင်ထဲမှ အသံ ဖြစ်ပါသည်။ သူတို့ကို ချစ်ခင်စာနာပါ။ သူတို့၏ မျက်ရည်များသည် မနက်ဖြန်၏ မျှော်လင့်ချက်များကို ရေလောင်းပေးနေပါသည်။ 🙏❤️

#မြန်မာရွှေ့ပြောင်းလုပ်သား
#ဘန်ကောက်မြန်မာ
#မိသားစုခွဲခွာမှု
#စွန့်လွှတ်မှု
#ငွေပို့ဆောင်ခြင်း
#မြန်မာလုပ်သားများ
#ရင်နာစရာ
#ထိုင်းရောက်မြန်မာ
#ခံစားချက်များ

21/02/2026

အောက်ပါ ဇာတ်လမ်းတိုလေးက နောက်တစ်ပုဒ်ပါ။ မြန်မာလူငယ်တွေ အထူးသဖြင့် ဘန်ကောက်မှာ နေထိုင်နေရတဲ့ သူတွေအတွက် ခွန်အားဖြစ်စေမယ်လို့ ယုံကြည်ပါတယ်။
မီးအိမ်ငယ်ကနေ မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းထိ
ချင်းပြည်နယ်က တောင်ကြားလေးတစ်ခုမှာ မွေးဖွားခဲ့တဲ့ နန်းက အသက် ၁၅ နှစ်မှာ မိသားစုလုံး အိုးအိမ်စွန့်ခွာခဲ့ရတယ်။ ပဋိပက္ခတွေ၊ စစ်ပွဲတွေကြောင့် ဘာမှ မယူဆောင်နိုင်ဘဲ ထိုင်းနိုင်ငံဘက်ကို ထွက်ပြေးလာခဲ့ရတယ်။ ဘန်ကောက်ရောက်တဲ့အခါ သူမရဲ့ ပထမဆုံး အလုပ်က လမ်းဘေးမှာ ထမင်းဗန်းရောင်းတာ။ နေ့စဉ် နေ့လယ်ကနေ ညအထိ ရပ်နေရတယ်။ ခြေထောက်တွေ နာကျင်လွန်းလို့ ညအိပ်ရင် မျက်ရည်တွေနဲ့ အိပ်ပျော်ရတတ်တယ်။
ဒါပေမဲ့ နန်းက မရပ်တန့်ခဲ့ဘူး။ လက်ကျန်အချိန်လေးတွေမှာ ဖုန်းကနေ အခမဲ့ အွန်လိုင်းသင်တန်းတွေ တက်ခဲ့တယ်။ အင်္ဂလိပ်စာ၊ ဒစ်ဂျစ်တယ်စျေးကွက်ရှာဖွေရေး၊ ဆိုရှယ်မီဒီယာ စီမံခန့်ခွဲမှု။ တစ်ခါတလေ ဖုန်းဘက်ထရီ ကုန်သွားရင် လမ်းမီးအောက်မှာ ထိုင်ပြီး ဆက်သင်ခဲ့တယ်။ သူငယ်ချင်းတချို့က “မင်း ဘာလို့ ဒီလောက်ထိ ကြိုးစားနေရတာလဲ၊ ဒီမှာ ဒီလောက်ပဲ ရှိနိုင်တာ” လို့ ပြောကြတယ်။ နန်းက ပြုံးပြီး ပြန်ဖြေတယ်။ “ဒီမှာ ရပ်နေရင် ငါ့မိသားစု ဘယ်တော့မှ ပြန်မထူထောင်နိုင်ဘူး။”
နှစ်နှစ်အကြာ၊ နန်းရဲ့ ဖန်တီးထားတဲ့ မြန်မာအစားအသောက် ပေါ့ပ်ကာ့စ်စတိုးလေး တစ်ခု စတင်ခဲ့တယ်။ ပထမဆုံး ဖောက်သည်က သူ့ရဲ့ လမ်းဘေးထမင်းစားဖူးတဲ့ ထိုင်းလူမျိုးတစ်ယောက်ပဲ။ နောက်ပိုင်း ဆိုရှယ်မီဒီယာမှာ ပို့စ်တွေ တင်ရင်း လူတွေ ပိုများလာတယ်။ အရသာရှိတယ်၊ သန့်ရှင်းတယ်၊ ဈေးလည်း သင့်တယ်။ တစ်နေ့ ထိုင်းကုမ္ပဏီတစ်ခုက သူ့ကို ဆက်သွယ်လာတယ်။ သူတို့ရဲ့ အလုပ်ဌာနအတွက် မြန်မာစားဖွယ်စားဖို့ ပံ့ပိုးပေးနိုင်မလားဆိုပြီး။
အဲဒီ အခွင့်အရေးကနေ နန်းရဲ့ စီးပွားရေး ကြီးထွားလာခဲ့တယ်။ အခု သူမမှာ ဘန်ကောက်မြို့ထဲ ဆိုင်ငယ်လေး နှစ်ဆိုင် ရှိပြီ။ ဝန်ထမ်းတွေလည်း မြန်မာလူငယ်တွေ အများစုပဲ။ သူတို့ကို လစာ ကောင်းကောင်း ပေးနိုင်ခဲ့တယ်။ နန်းကိုယ်တိုင်က အရင်က လမ်းဘေးမှာ ထိုင်ရောင်းခဲ့တဲ့ ကောင်မလေး မဟုတ်တော့ဘူး။ အခု သူမက လူငယ်တွေကို အလုပ်အကိုင် အခွင့်အရေး ပေးနေတဲ့ သူတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။
နန်း နားလည်သွားတယ်။ ဘဝက တစ်ခါတလေ အောက်ဆုံးကို ပစ်ချလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ အောက်ဆုံးကနေ ပြန်တက်လာဖို့ ခွန်အားက ကိုယ့်ထဲမှာပဲ ရှိတယ်။ ဇွဲရှိရင်၊ မရပ်တန့်ရင်၊ မီးအိမ်ငယ်လေးကနေ မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းထိ ရောက်နိုင်တယ်။
ဘန်ကောက်မှာ ရုန်းကန်နေရတဲ့ မြန်မာလူငယ်တိုင်း၊ မင်းတို့ တစ်ယောက်မှ အဆုံးမဟုတ်ပါဘူး။ မင်းတို့ရဲ့ ဇွဲနပဲက အနာဂတ်ကို ပြောင်းလဲနိုင်တယ်။ ဆက်လုပ်ပါ။ နေရောင်ခြည်က မင်းတို့ကို စောင့်နေတယ်။
#ဇွဲနပဲ #ကြိုးစားမှု #မြန်မာလူငယ် #အောင်မြင်မှု #ဘန်ကောက်မြန်မာ #မြန်မာစီးပွားရေး #အနာဂတ်အတွက် #ထရပ်တည်ပါ #အိပ်မက်တွေ အကောင်အထည်ဖော်ပါ

20/02/2026

20/02/2026

**မှောင်မိုက်ထဲက မီးတိုင်တစ်တိုင်**

ရခိုင်ပြည်နယ်က ကျေးရွာငယ်လေးတစ်ခုမှာ မွေးဖွားခဲ့တဲ့ ကိုယ်ဝံ့ အသက် ၂၀ မှာ ဘဝတစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားခဲ့တယ်။ စစ်ပွဲကြောင့် အိမ်မီးလောင်ကျွမ်းခဲ့တယ်။ ဖခင်က လက်နက်ကိုင်တွေရဲ့ လက်ချက်နဲ့ ဆုံးပါးခဲ့တယ်။ မိခင်နဲ့ ညီမငယ်လေး နှစ်ယောက်ကို ခေါ်ဆောင်ပြီး ထိုင်းနိုင်ငံဘက်ကို ထွက်ပြေးလာခဲ့ရတယ်။ ခရီးမှာ မိုးရေတွေ အဆက်မပြတ် ရွာချခဲ့တယ်။ အစာရေစာ မရှိ၊ အိပ်စက်ဖို့ နေရာ မရှိ။ တစ်ည ကိုယ်ဝံ့ မိခင်ကို ကြည့်ရင်း ငိုကြွေးခဲ့တယ်။ “အမေ... ငါတို့ အဆုံးသတ်သွားပြီလား” လို့ ရင်ထဲက အော်ဟစ်ခဲ့တယ်။

ဘန်ကောက်ရောက်တဲ့အခါ သူတို့ အတွက် ရှိခဲ့တာ လမ်းဘေး ကွန်ကရစ်ပေါ်ပဲ။ ကိုယ်ဝံ့က နေ့စဉ် ဆောက်လုပ်ရေး နေရာမှာ အုတ်ခဲ တင်ရတယ်။ နေ့လယ်နေပူလောင်မှု၊ သံချောင်းတွေ လက်ဖဝါးကို ထိုးဖောက်ခဲ့တယ်။ သွေးတွေ စီးကျရင်း သူ ဆက်လုပ်ခဲ့တယ်။ ညရောက်ရင် ညီမငယ်လေးတွေ အိပ်ပျော်သွားတဲ့အခါ လမ်းမီးအောက်မှာ ဖုန်းဟောင်းလေးနဲ့ ပရိုဂရမ်းမင်း သင်တန်းတွေ တက်ခဲ့တယ်။ မျက်စိ မှုန်လာရင် မျက်ရည်တွေနဲ့ ပွတ်သုတ်ပြီး ဆက်သင်ခဲ့တယ်။ တစ်ခါ အလုပ်သမားတစ်ယောက်က သူ့ကို ရယ်ခဲ့တယ်။ “မင်း ဘာလို့ ဒီလောက်ထိ ကြိုးစားနေရတာလဲ။ ဒီမှာ မင်းလို လူတွေ အဆုံးသတ်ပဲ ရှိတယ်။” ကိုယ်ဝံ့ မပြန်ဖြေခဲ့ဘူး။ ရင်ထဲက အော်ဟစ်ခဲ့တယ်။ “ငါ အဆုံးမဟုတ်ဘူး။ ငါ အသစ်စမယ်။”

နှစ်နှစ်အကြာ၊ ကိုယ်ဝံ့ ဖန်တီးထားတဲ့ အက်ပ်တစ်ခု အွန်လိုင်းမှာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့တယ်။ မြန်မာလူငယ်တွေ အလုပ်ရှာဖွေရေး၊ အခမဲ့ သင်တန်းတွေ ချိတ်ဆက်ပေးတဲ့ ပလက်ဖောင်း။ ပထမဆုံး အသုံးပြုသူက သူ့လို ထွက်ပြေးလာတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်ပဲ။ နောက်ပိုင်း လူထောင်ချီလာ၊ သောင်းချီ အလုပ်ရခဲ့ကြတယ်။ တစ်နေ့ ထိုင်းနိုင်ငံက နည်းပညာ ကုမ္ပဏီကြီးတစ်ခုက သူ့ကို ဆက်သွယ်လာတယ်။ အင်တာဗျူးမှာ သူတို့ မေးတယ်။
“မင်းမှာ ဘာရှိလို့ ငါတို့ မင်းကို ယုံကြည်ရမှာလဲ။”

ကိုယ်ဝံ့ မျက်လုံးထဲ မျက်ရည်တွေ ဝဲလာခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အသံက ခိုင်မာနေခဲ့တယ်။
“ကျွန်တော့်မှာ ပညာရေး ဂုဏ်ထူးဆောင် မရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာ အိမ်မီးလောင်ကျွမ်းခဲ့တဲ့ ည၊ ဖခင်ဆုံးပါးခဲ့တဲ့ နေ့၊ မိသားစုနဲ့ လမ်းဘေးမှာ အိပ်ခဲ့ရတဲ့ ညတွေ ရှိပါတယ်။ အဲဒီ မှောင်မိုက်ထဲမှာ ကျွန်တော် သင်ယူခဲ့တာက လူတစ်ယောက်က ပြိုကျရင်တောင် ပြန်ထရပ်နိုင်တယ်ဆိုတာ။ အဲဒီ ဇွဲက ကျွန်တော့်ရဲ့ အကြီးဆုံး အရည်အချင်းပါ။”

သူတို့ အံ့ဩသွားခဲ့တယ်။ ကိုယ်ဝံ့ကို အလုပ်ခန့်ခဲ့တယ်။ နောက်ပိုင်း နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း သူ ကုမ္ပဏီရဲ့ အဓိက ဖန်တီးသူ တစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ အခု သူ့ရဲ့ အက်ပ်က မြန်မာလူငယ် ထောင်ချီကို အလုပ်အကိုင် အခွင့်အရေး ပေးနေပြီ။ မိခင်နဲ့ ညီမငယ်လေးတွေ အခု သန့်ရှင်းတဲ့ အိမ်မှာ နေနိုင်ကြပြီ။ အရင်က သူ့ကို ရယ်ခဲ့တဲ့ လူတွေ အခု သူ့ကို လေးစားနေကြတယ်။

ကိုယ်ဝံ့ နားလည်သွားခဲ့တယ်။ ဘဝက တစ်ခါတလေ မင်းကို အဆုံးအထိ ပစ်ချလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ အဆုံးမှာ မင်း ရွေးချယ်ခွင့် ရှိသေးတယ်။ ရပ်နေမလား၊ ဒါမှမဟုတ် မီးတိုင်တစ်တိုင် ဖြစ်ပြီး ပြန်ထွန်းမလား။ ဇွဲနပဲ ရှိရင်၊ နာကျင်မှုတွေကို ခွန်အားအဖြစ် ပြောင်းနိုင်ရင်၊ မှောင်မိုက်ဆုံး အချိန်ကနေ အလင်းရောင်ဆုံး နေရာကို ရောက်နိုင်တယ်။

ဘန်ကောက်မှာ ရုန်းကန်နေရတဲ့ မြန်မာလူငယ်တိုင်း၊ မင်းတို့ မှောင်မိုက်ထဲ ပျောက်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ မင်းတို့က မီးတိုင်တွေ ဖြစ်နေတာ။ ဆက်ထွန်းပါ။ မင်းတို့ အလင်းရောင်က တစ်ယောက်ယောက်ကို လမ်းပြပေးနေပြီ။ ထိပ်ဆုံးမှာ နေရောင်ခြည်က မင်းတို့ကို စောင့်နေတယ်။

#ဇွဲနပဲ #ကြိုးစားမှု #မြန်မာလူငယ် #ဘဝဒရာမာ #အောင်မြင်မှု #ဘန်ကောက်မြန်မာ #မှောင်မိုက်ကနေ အလင်းရောင်ထိ #ထရပ်တည်ပါ #အိပ်မက်တွေ မသေပါစေနဲ့

12/02/2026

အားလုံးပဲ နေကောင်းကြလား bro နဲ့ sis တွေ 😔💔

ဒီနေ့ ငါ ဇာတ်လမ်းတိုလေး တစ်ပုဒ် ရေးပေးချင်တယ်။ အရမ်းကို နာကျင်ရတဲ့ ဇာတ်လမ်း… ဒါပေမယ့် အရမ်းကို real ဖြစ်နေတဲ့ ဘဝတွေ အများကြီး ရှိနေတာ သိလို့ပါ။

ငါ့နာမည် ကိုကို (Ko Ko)။ အသက် ၂၂ နှစ်။ ရန်ကုန်က လူငယ်တစ်ယောက်။ ၂၀၂၁ နောက်ပိုင်း အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားတယ်။ ကျောင်းမသွားနိုင်တော့ဘူး၊ အလုပ်လည်း ရှားပါးလာတယ်။ အိမ်မှာ အဖေအမေ နှစ်ယောက်စလုံး အသက်ကြီးနေပြီ။ ဆေးစရိတ်၊ စားစရိတ်… ဘာမှ မလုံလောက်တော့ဘူး။

ငါ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ထိုင်းကို ထွက်လုပ်မယ်။ တရားမဲ့ ဖြစ်နေခဲ့ပေမယ့် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငွေရရင် အိမ်ကို ပို့နိုင်မယ်ဆို။

ပထမဆုံး လ တွေ က ဆိုးဝါးခဲ့တယ်။ နေ့စဉ် နေရောင်ပူပူအောက်မှာ ဆောက်လုပ်ရေး အလုပ်လုပ်။ လက်မောင်းတွေ ကွဲ၊ ခြေထောက်တွေ ဖောင်းနေတယ်။ အလုပ်ရှင်က တခါတလေ လစာ နှောင့်နှေး၊ တခါတလေ လုံးဝ မပေး။ ရဲတွေ လာစစ်ရင် ပြေးရတယ်။ ဖမ်းခံရရင် ဘယ်လို ဖြစ်မလဲ ဆိုတာ တွေးကြည့်ရင် ကြောက်လန့်လွန်းလို့ အိပ်မပျော်ဘူး။

တစ်နေ့ ငါ ဖုန်းဆက်ပြီး အမေ့ကို ပြောလိုက်တယ်။
“မေ… ငါ ပင်ပန်းတယ်။ ပြန်ချင်တယ်။”

အမေက တိုးတိုးလေး ပြန်ပြောတယ်။
“ကိုကို… ခံထားပါ။ မင်း ပို့ပေးတဲ့ ပိုက်ဆံ နဲ့ အဖေ ဆေးသောက်နေရတယ်။ မင်း မရှိရင် ငါတို့ ဘယ်လို နေရမလဲ…”

အဲ့အချိန် ငါ ငိုချင်လွန်းလို့ ဖုန်းချလိုက်တယ်။ ဘာမှ မပြောနိုင်တော့ဘူး။

နောက်ပိုင်း ငါ ပိုပြီး ဇွတ်ခံတယ်။ တစ်နေ့ ၁၄ နာရီ အထိ အလုပ်လုပ်။ ထမင်းချက်စားတာ တစ်နေ့ တစ်နပ်ပဲ။ ဒါပေမယ့် လစာ ရတိုင်း ငါ ပထမဆုံး လုပ်တာ က ဘဏ်ကနေ မိသားစုကို လွှဲပေးတာ။ တစ်ခါမှ မလွဲခဲ့ဘူး။ တစ်ကျပ်မှ မလျော့ခဲ့ဘူး။ ငါ အလုပ်ကြိုးစားရတာ အကုန်လုံး အဲ့ဒီ ပိုက်ဆံ ငွေစက္ကူ လေးတွေ အတွက်ပဲ။

တစ်ခါ ငါ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် တစ်ယောက် ပြောတယ်။
“ကိုကို… မင်း ဘာလို့ ဒီလောက် ဇွတ်ခံနေတာလဲ? ပြန်ပစ်လိုက်ပါ လေ။ မင်း တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူးလေ။”

ငါ ပြန်ပြောလိုက်တယ်။
“No cap ပဲ bro… ငါ ပြန်လို့ မရဘူး။ အိမ်က ငါ့ကို စောင့်နေတယ်။ ငါ မခံနိုင်ရင် သူတို့ ဘယ်လို နေရမလဲ? ငါ ခံနိုင်တယ်။ ငါ ခံနိုင်ရမယ်။”

အခု ငါ နားလည်ပြီ။ ဘဝက တစ်ခါတလေ အရမ်း မတရားတယ်။ ဒါပေမယ့် ငါတို့ ရွေးချယ်စရာ ရှိတယ်။ အဲ့ အချိန်မှာ ဘယ်လို ဆက်လုပ်မလဲ ဆိုတာ။

ငါ ဆက်ခံနေမယ်။ တစ်နေ့ တစ်နေ့ ပိုက်ဆံ လွှဲပြီး အဖေအမေ နှစ်ယောက် ပြုံးနေတာ မြင်ရရင်… ဒါ ငါ့အတွက် အကြီးဆုံး ပျော်ရွှင်မှု ပဲ။

မင်းတို့ လည်း ခံနေရရင်… မလျှော့ပါနဲ့။ ငါတို့ တစ်ယောက်ချင်း မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ အတူတူ ပဲ။ 💪🇲🇲❤️🇹🇭

#สู้ชีวิต #ခံထားပါ #မြန်မာလူငယ် #ထိုင်းမှာနေတဲ့မြန်မာ #ပိုက်ဆံပို့တယ် #မိသားစုအတွက်

12/02/2026

Happy customers

11/02/2026

Happy customer

#ငွေအိမ်အရောက်ပို့ပေးသည်

10/02/2026

#ငွေအိမ်အရောက်ပို့ပေးသည်



Happy customers